Molybden er eitt týðandi metalliskt evni við nógvum úrvali av nýtslum. Men við stovuhita reagerar molybden við súrevni í luftini og myndar oxid. Hóast henda oxideringstilgongdin er sein, so hevur hon stóra ávirkan á eginleikar og nýtslur.
I. Molybden-oxideringsmekanisme
Við stovuhita reagerar molybden við súrevni og myndar molybdenoxid. Henda gongdin er fyrst og fremst ávirkað av viðurskiftum sum hita, vætu og súrevniskonsentratión. Meðan reaktiónin gongur, myndast stigvíst ein tættur oxidfilmur á molybdenflatanum, sum forðar fyri víðari oxidering av molybdeninum innan. Men við langtíðar útsetning fyri luft ella høgum vætu, kann oxidfilmurin stigvíst niðurbrótast, og tað førir til víðari oxidering.
II. Faktorar, sum ávirka molybdenoxidering
1. Hiti: Hóast oxideringstíðin hjá molybdeni er lutfalsliga sein við stovuhita, so økist hon við vaksandi hita. Tí gerst molybdenoxidering meira eyðsýnd í umhvørvum við høgum-hita.
2. Fukt: Fukt hevur stóra ávirkan á molybdenoxidering. Í raktum umhvørvi reagerar vatndampur við oxidinum á molybdenflatanum til at mynda upploysandi molybdatir, sum skunda undir oxideringstilgongdina.
3. Sulfurkonsentratión: Jú størri súrevniskonsentratiónin er, jú skjótari er oxideringstíðin hjá molybdeni. Tí er í einum lukkaðum ella lágum-súrevnisumhvørvi oxideringsferðin hjá molybdeni minkað.
3. Eginleikar hjá molybdenoxidi
Molybdenoxid vísir vanliga ymiskar litir og fysiskar eginleikar, alt eftir hvussu nógv oxidering er og umstøðurnar. Yvirhøvur hevur molybdenoxid høga harðleika og smeltipunkt, umframt góðan kemiskan stabilitet. Men undir ávísum umstøðum, so sum við høgum hita ella sterkum súrum umhvørvi, kann molybdenoxid niðurbrótast ella reagera við onnur evni.
